Imágenes de páginas
PDF
EPUB

όμου γαρ

παρ' αυτου ώστε μηδε ενδιδοναι τοις επαγομενοις δεινοις

όταν

πειρασμος συμβη, και ο Θεος δοξαζεται, και ημεις. αυτον μεν γαρ δοξαζουσιν, ότι ούτως μας ενευρωσεν ημας δε θαυμαζουσιν, οτι αξιους εαυτους παρεσκευασαμεν παντα δε ταυτα απο της χαριτος του Θεου γινεται. Ερωτωμεν δε υμας, αδελφοι, υπερ, &c*. (Homil. iii. in

&c. (. . secund. Epist. ad Thessalonic. vol. xi. p. 524.)

.

I have designedly given this extract at considerable length, chiefly to save myself from much further trouble in writing, and you, Sir, in reading. I have already ob

, , , . I served, that it is not in my power to produce any thing of direct and express testimony, on either side, respecting the interpretation of this text in the Epistle to the Thessalonians. Whatever therefore is to be gathered from my references, can only be by a comparison of the comment with the original, of the parts of each extract

:

* A passage or two from the same volume, may, at least, save us from misapprehending the above. In Homily III. on the ist Epistle to Timothy, we have the following: Χαριν εχω τω ενδυναμωσαντι με Χριστω Ιησου τω κυριω ημων, ότι πιστον με ηγησατο θεμενος εις διακονίαν. (1 Τim. 1. 12.) Ορας πως πανταχου το εαυτου κατορθωμα κρυπτει, και το παν ανατιθησι ΤΩΙ ΘΕΩΙ, αλλ' επι τοσουτον, εφ' όσον το αυτεξουσιον μη λυμηνασθαι ; (p. 562.) Again, a little below: Oρα γας τι φησι. Χαριν εχω τω ενδυναμώσαντι με Χριστώ Ιησου. Τουτο ΤΟΥ ΘΕΟΥ, ειτα παλιν, το αυτου, ότι πιστον με ηγησατο. See also Oecuumenius and Theophylact on the same passage. Again, Chrysostom (p. 678.) on 2 Tim. ii. 1.) E. TEXVOU 55, ενδυναμου οίς ειπον μαλλον δε, ουκ απο των διηγηματων μονον, αλλα και απο της χαριτος του ΘΕΟΥ. ενδυναμου γαρ φησιν, εν τη χαριτι τη εν ΧΡΙΣΤΩΙ 1ΗΣΟΥ. τουτέστι,

δα της χαριτος του Χριστου. See also p. 724-72 5. In like manner Oecumenius on Rom. c. xvi. v. 20. vol. 1. p. 412.

Η

χαρις του κυριου ημων Ιησου Χριστου μεθ' υμων. Ανεμνησεν αυτους της του ΘΕΟΥ χαριτος, της αει σωστασης.

G

among

a

among themselves, and from a review of all the extracts taken together.

Now, were any one, in such a case, to set about making the necessary remarks in writing, and to undertake to point out, and estimate all the particulars upon which a just decision must dépend, he would undoubtedly be carried on to a length which must be very irksome: and after all, he could not hope to convey half of what will be readily perceived in a perusal of the passages themselves, with a moderate degree of attention. Philological probabilities are generally too subtle to be appreciated, and explained by words. They must be felt; they cannot be described. In no part of science is it more difficult to procure assent from the ignorant, or the wilful: while in none do remarks seem so tedious and impertinent to those who do not need them.

I shall hope, therefore, to be pardoned, if, through the remainder of this Letter, I produce little more than bare extracts.

2. Theodoret is my next testimony. This is the whole of what he writes on the 11th and 12th verses:

Τουτου δη χαριν αντιβολουμέν τον των ολων θεον, ώστε υμας αξιωθενίας της κλησεως παντων εμφορηθήναι των αγαθων ωστε υμας και τους της πιστεως βλαστησαι καρπους. εργον δε πιστεως ενταύθα την εν τοις παθημασιν υπομονην προσηγοJEUDEN

ούτω

γαρ, φησι, και αυτος εν υμιν δοξασθήσεται, και υμεις αυτό της μελλουσης κοινωνησετε δοξος: ουτω ελπιδι

των μελλοντων ψυχαγωγησας αυτους, εις την περι συντε» λείας διδασκαλιαν μεταφέρει τον λογον. (Vol. iii. p. 385. . Comment. in Loc.) Still we may say, at least, that nothing appears against us.

3. My next quotation is from the Scholia of Joannes Damascenus.

ομοιον το ειρημενω υπο του Κυριου. Λαμψατω το φως υμετερον εμπροσθεν των ανθρoσων, όπως ιδωσι τα καλα εργα υμών, και δοξαζωσι τον πατερα υμων τον εν τοις ουρανοις. (Μatt. ν. 16.) Και τουτο δεικνυσιν εκ της χαριτος εχοντας του Θεου, το δυνασθαι τοσουτους γενεσθαι ενεργοις λαμπροις, καν γαρ τις και τελειος, φησι, εν υιοις ανθρωπων, της απο σου (Forte θεου) λειπομενος σοφιας, εις ουδεν, λογισθησεται. Ερωτώμεν δε υμας, &c. (Vol. ii. p. 223.)

p

) This comprehends the whole of his remarks on the 12th

yerse.

4. But, perhaps, I have nothing to offer so much to your purpose, as my next authority. It is the conclusion of the 121st of the Discourses of Theodorus Studites. These Discourses having never, as far as I know, been printed in the original Greek, I can appeal only to the Latin translation,

« Quod superest, sanctus Deus tum eum,” (he is speaking of one whom he calls Brother Socrates, then lately dead) « tum nos conservet, οιmnique impleat bene

) fica voluntate, ac præpotente tidei propagatione, illus

G2

trando

trando per nos Domini nostri Jesu Christi nomine, nobisque per eum, secundum gratiam Dei Dominique nostri Jesu Christi, cui gloria et imperium cum Patre, ac Sancto Spiritu, nunc, et semper, in omnemque perpetuitatem. Amen.” (p. 275.)

[ocr errors]

But, may we not be allowed to hazard a conjecture, that the latter part of the original bears something like the following form ?– Οπως ενδοξασθή (or ώστε ενδοξασθηναι) το ονομα του Κυρίου ημών Ιησου Χριστου εν ημίν, και ημεις (or μας) εν αυτώ, κατα την χαριν του Θεου ήμων και κυριου Ιησου Χριστου, ώ ή δοξα και το κρατος συν Πατρι, και άγιο πνευματι νυν, και αει, και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

[ocr errors]

There are therefore two questions; both of which, I presume, are to be answered in the affirmative.

« Does this writer quote the Epistle to the Thessalonians?” And secondly, « Does he not understand the words του θεου

, ημων και κυριου, of one Person, even Jesus Christ?” For,

, ?, does he not use them, just as St. Cyril of Jerusalem writes, χαριτι και φιλανθρωπια του κυριου και θεου και σωτηρος ομων Ιησου Χριστου και η δοξα και το κρατος, συν τω Πατρι, και το άγιο πνευματι εις τους αιώνας, των αιωνων. (p. 321) just as St. Basil uses, δια της δικαιοσυνης

. (. ) του θεου και σωτηρος ημών Ιησου Χριστου, και η δοξα και το κρατος, εις τους αιώνας των αιώνων. Αμην. (Vol. ii. p. 130.) or as St. Gregory-εις καυχημα υμιν εν ημέρα της επιφανειας και αποκαλύψεως του μεγαλου θεου και αγκιπο-μενος ημών Ιησου Χριστου, δι' ου και μεθ' ου και

δοξα

δοξα πατρι παντοκρατορι, συν τω αγιω και ζωοποιω πνευματι, και νυν, και εις τους αιώνας των αιώνων.

Αμήν. (Greg. Νaz. vol. 1. p. 145.)

5. Oecumenius and Theophylact, my last authorities, are as usual, only the counterpart of St. Chrysoston:.

[ocr errors]

Οπως ενδοξασθή το ονομα του κυρίου. Ει γαρ ταυτα γενηται (φησιν), ωσπερ εν τοις αγίοις αυτου ενδοξασθήσεται ο θεος, καθως ανω ειπεν, ούτως και εν υμιν, δοξαζεται γαρ, καθως και ανω ειπομεν, τοιουτων αξιων τους δουλους αυτου: και αυτοις δε δοξα εσται το τοιουτων ηξιωσθαι. η ούτως νοησον, ει πληρωσει το εργον της πιστεως υμων εν δυναμει, τουτέστιν, εν υπομονη πειρασμων, δοξασθήσεται ο θεος εν υμιν, οτι δυνατους κατεστησε προς τούτο, και ενευρωσε, και υμεις εν τω θεώ, οτι αξιους εδειξατε εαυτους της θειας αγαπης και επικουριας. Κατα την χαριν του Θεου ημων. Χαρις γαρ παντα ταυτα Χριστου. ου γαρ ημεις, φησι, προς ταυτα εσμεν ικανοι η αξιοι, αλλ' ή χαρις αυτου δι' ημων παντα κατορθοι. Ερωτώμεν δε υμας, &c. (Comment. in loc, vol. ii. p. 192.) That this passage may not be dismissed without all comment, let me observe, that the place to which he refers in the words καθως και ανω ειπομεί, as explaining, how (Gord is glorified, speaks only of the glory of Christ. It may be worth our while to transcribe a part of it.

Οταν ελθη ενδοξασθήναι. Το ενδοξασθήναι, κατα δυο νοειται οτι τε δοξα αυτω εστι το πολλους ειναι τους αγιους, οις μελλει μεταδιδομαι των αγαθων αντου

κα!

« AnteriorContinuar »