Imágenes de páginas
PDF
EPUB
[ocr errors]

“Ο πατηρ ου κρινει ουδενα, αλλα πασαν την κρισιν δεδωκε το υιω. (John ν. 22.) ουκ εντευθεν δε τουτο μονον δηλον, αλλα και εκ των έξης: ου μόνον δε εμοι, αλλα και πασι τοις ηγαπηκοσι την επιφανειαν αυτου: (2 Tim. c. iv. V. 8.) Τινος δε εστιν και επιφανεια και ακουσον αυτου λεγοντος· επεφανη η χαρις του Θεου η σωτηριος πασιν ανθρωποις, παιδευουσα ημας ένα αρνησαμενοι την ασεβειαν και τας κοσμικας επιθυμίας, σωφρονως και δικαιως και ευσεβως ζησωμεν εν τω νυν αιωνι" προσδεχομενοι την μακαριαν ελπιδα και επιφανειαν της δοξης του μεγαλου Θεου και σωτηρος υμων Ιησου Χριστου. Αλλ' η μεν προς τους αιρετικους ημιν μαχη τελος εχει, &c. (Vol. 1. p. 518. De Petit, Filior, Zebed. Homil. 8.)

[ocr errors][ocr errors][ocr errors]

21. From the same volume I have already extracted another instance in my 2d Letter. (See No. 11.)

[ocr errors]

22. Also the following is from p. 839 of the same volume.

[ocr errors]

Μηκέτι ουν λεγε μεγαν και μικρον θεον, εμπιπτων εις Ελληνισμον ει γαρ μικρος Θεος ο υίος, ψευδεται Παυλος λεγων προσδεχομενοι την μακαριαν ελπιδα της δοξης του μεγαλου Θεου και σωτηρος υμων Ιησου Χριστου. ον ουν Παυλος καλει μέγαν Θεον, συ μη καλει μικρον. (Spuria, De Sancta Trinitate.)

[ocr errors]

23. Και περι εκατερας αυτων (the two comings of our Saviour) ηκουσατε σημερον Παυλου Τισω διαλεγομένου και λεγοντος ούτω περι μέν της παρουσης, επεφανη και χαρις του Θεου η σωτηριος πασιν ανθρωποις, παιδευουσα ημας,

ένα

να αρνησαμενοι την ασεβειαν και τας κοσμικας επιθυμίας, σωφρονως και δικαιως και ευσεβως ζησωμεν εν τω νυν αιωνι: περι δε της μελλουσης, προσδεχομενοι την μακαριαν ελπιδα, και επιφανειαν της δοξης του μεγαλου Θεού και σωτηρος μων Ιησου Χριστου. Και ο προψητης δε περι αυτης εκείνης ελεγεν ούτως, ο ηλιος μεταστραφησεται εις σκοτος, &c. (Joel ii. 31.) (Vol. ii. p. 369. De Baptisimo Christi.)

p. 774,

24. Again, in speaking of our Saviour (vol. iii. In Ascensionem) he is, says he, TU TAVTX fuery@g* and immediately goes On--και αει η γραφη μετα προσθηκης αυτον λεγει μεγαν ως οταν λεγη Παυλος, του μεγαλου. Θεου και σωτηρος ημών Ιησου Χριστου.

25. In his Exposition on the words ευλογηκαμεν ύμας εξ οικου κυριου Θεος κυριος, και επεφανεν ημιν, which are part of the 26th and 27th verses of the 117th Psalm, he asks-τινος ένεκεν ευλογήσατε; και ποθεν μακαρισμος; ότι ο Θεος επέφανεν ημιν επεφανη γαρ, φησιν, η χαρις του Θεου η σωτηριος πασιν ανθρωποις, παιδευουσα μας, ίνα, κ. τ. εξ.-προσδεχομενοι την μακαριαν ελπιδα, και επιφανειαν της δοξης του μεγαλου Θεού και σωτηρος ημών Ιησου Χριστου. Ενταύθα τοινυν (i. e. in the Psalm) ο προφήτης την σαρκωσιν θαυμαζει οτι Θεος ων και κυριος, και της ουσιας εκεινης, κατηξιωσεν επιφανήναι. (Vol. V. p. 327.)

26. Αλλ' ίνα λαμπροτεραν αυτων την αμαθειαν ο λογος ελεγξη, μαρτυρα παρεξω τον μακαριον Παυλον, ότι μεγαν Θεον τον υιον καλει μεγαν δε Θεον, επειδη μεγαλου πατρος υιος. Then, after a few intervening words, he

quotes

quotes our text, and concludes, ιδου μεγας Θεος αιωνιος, και κατασκευασας τα ακρα της γης και μέγας Θεος αιωνιος, ο

παραγενομενος εις τον κοσμον. (Vol. v. p. 6 14. Spuria, , In Psalın. 96.)

27. Θυκ οιδα μικρον και μεγα, αλλα μεγαν οιδα ενα Θεον τριαδα. Μεγας ο Θεος ο Θεός μέγας ο αιωνιος, φησιν Ησαιας (c. xxvi. 4.). ο δε Παυλος, απεκδεχομενοι την μακαρίαν ελπιδα και επιφανειαν της δοξης του μεγαλου Θεου και σωτήρος ημών Ιησου Χριστου: μεγας ο Θεος. Μεγας Κυριος: ώς φησι Δαυίδ, μεγας ο κυριος ημών, και μεγαλη η Ασχυς αυτου. (Vol. vi, p. 577. Spuria. In Genes, Serim. 4.

28. ΑΙ μεν γαρ γραφει δυο λεγουσι του Χριστου παρουσιας, ταυτην τε την γεγενημένην, και την μελλουσαν. και ταυτας δηλων ο Παυλος ελεγεν επεφανεν η χαρις του Θεου και σωτηριος πασιν ανθρωποις, παιδευουσα μας, ένα αρνησαμενοι την ασεβειαν, και τας κοσμικας επιθυμίας, σωφρονως και δικαιως και ευσεβως ζησωμεν· ιδου η μια, ακουσον πως και την ετεραν δηλοι: ειπων γαρ ταυτα, επήγαγε προσδεχομενοι την μακαριαν ελπιδα, και επιφανειαν του μεγαλου Θεου και σωτήρος ημών Ιησου Χριστου. Και οι προφηται δε εκατερας μεμνηνται, &c. (Vol. vii. p. 575. In Μatt, . Homil. 57.)

29. The next reference is purely moral.-Agunswquê Tos την ασεβειαν και τας κοσμικας επιθυμίας, σωφρονως και δικαιως και ευσεβως ζησωμεν εν τω νυν αιώνι, και εν τω μελλοντι, προσδεχομενοι την μακαριαν ελπιδα, και επιφα

νειαν της δόξης του μεγαλου Θεου και σωτηρος ομων Ιησου Χριστου. Μεμνησθε μου παντοτε, αδελφοι, και κρατειτε τας παραδοσεις, ας παρελαβετε παρα των μακαριων ανδρών, προφητων τε και αποστολων, και του δεσποτου των όλων. (Vol. viii, p. 86. Appendix. See also Joan. Hierosolymitan. p. 566.)

30. The two next examples are well worthy of obseryation.

Αλλ' ιδου, φησιν, (he is producing the remark of an objector on the words, και ο λογος ην προς τον θεον, και θεος ην ο λογος. (St. John C. 1. ν. 1.) ο πατηρ μετα της του αρθρου προσθηκης ειρηται· (viz. in the words προς ΤΟΝ Θεον) ο δε υιος χωρις ταυτης (viz. και θεος γν). Τι συν; όταν ο αποστολος λεγη, του μεγαλου Θεου και . σωτηρος ημων Ιησου Χριστού και παλιν, ο ων επι παντων Θεος, ιδου γαρ ενταύθα χωρις του αρθρου του υπου εμνημονευσε; Ποιει δε τουτο και επι του πατρος τους γουν Φιλιππησίοις επιστελλων, ούτω φησιν· ος εν μορφη Θεου υπαρχων ουκ άρπαγιον όγησατο το ειναι ισα Θεω. και “Ρωμαιοις δε παλιν: χαρις υμιν και ειρηνη απο Θεου πατρός ημών, και κυριου Ιησου Χριστου. αλλως τε και περιττον ην ενταύθα αυτοπροστεναι, ανω συνεχώς προστεθεν τω Λογα ώσπερ γαρ περι του πατρος λεγων, φησι, πνευμα ο θεος και ουκ επειδη πνευματι το αρθρον ου προσκειται, ουκ αθετουμεν δια τουτο το ασωματος του θεου ούτω και ενταυθα, και μη προσκειται το υιω το αρθρον, ου δια τουτο ηττων θεος ο υιος: τι δηποιε; θεον γαρ, &c. (Vol. viii. p. 30. Homil. 4. (al. 3) in Joann.)

I must

I must not neglect to mention that, in the above

pas sage, I have taken the liberty to insert a note of interrogation after the word εμνημονευσε, which is not in the printed editions. But I do not see that the passage

is intelligible, unless idcu cyóg be taken interrogatively; or, at least, as slightly ironical*.

31. “Ο μικρος ων, ου θεος, πανταχού γαρ μεγας λεγεται παρά τη γραφη. Μεγας κυριος, φησιν ο Δαυίδ, και αινετος σφοδρα. (Psal. xlvii. 1.) ιδου και περι του υιου πανταχου γαρ κυριον αυτον καλει. Και παλιν, μέγας ει συ, και ποιων . θαυμασια, συ ει ο θεος μονος (Psal: Ixxxvi. 10.). Και παλιν μεγας ο κυριος ημων, και μεγαλη η ισχυς αυτου, και της μεγαλοσυνης αυτου ουκ εστι περας. (Psalm cxlv. 3.) Αλλα ταυτα περι του πατρος· ο δε υιος, φησι, μικρος. Αλλα συ τουτο λεγεις, και δε γραφη τουναντιον ώσπερ περι του πατρος, ούτω και περι του υπου φησιν. Ακουε γαρ Παυλου λεγοντος, προσδεχομενοι την μακαριαν ελπιδα, και επιφανειαν της δοξης του μεγαλου θεου. Αλλ' αρα μη περι του πατρος επιφανειαν ειπεν; Ινα δε και μαλλον υμας ελεγξη, κατα την επιφανειαν του μεγαλου θεου προσεθηκεν. Αρα ουν μη περι του πατρος ειρηται και ουδαμώς και γαρ επαγωγη ουκ αφιεσι λεγουσα, και την επιφανειαν

* Petr. Zinus, the Latin translator of the Panoplia: Dogmatica of Euthymius Zigabenus, understood the passage in the same manner. It is quoted by Zigabenus, and Zinus's translation runs thus :

« Quid ? cum Apostolus dicit, Magni Dei et Servatoris nostri Jesu Christi; et rursum, Qui est in omnibus Deus, nonne Articulum adjungit de Filio loquens? Contra de Patre verba faciens, &c." (Fol, 59, b.)

του

« AnteriorContinuar »