Imágenes de páginas
PDF
EPUB

script of the text, without any further comment, I shall spare myself the trouble of an extract. (See vol. v. part i. p. 381.)

19. The other is as follows: Καταθλησωμεν της σαρκος" καθαρισωμεν εαυτους απο παντος μολυσμου μνημονεύσωμεν της θείας λεγoυσης γραφης, πορνεια δε και ακαθαρσια πασα και πλεονεξια μηδ' ονομαζεσθω εν υμιν καθως πρεπει αγιοις: και αισχροτης, και μωρολογια, η ευτραπελια α ουκ ανηκοντα αλλα μαλλον ευχαριστια' τουτο γαρ νοτε γινωσκοντες ότι πας πορνος, και ακαθαρτος, και πλεονεκτης, ός εστιν ειδωλολατρης, ουκ εχει κληρονομίαν εν τη βασιλεία του Χριστου και Θεου. Και παλιν--He then quotes Rorm. viii. V. 12, 13, 14. and proceeds-γραφομεθα γαρ εν τεκνοις Θεου, της εν Χριστώ πολιτειας το καλλος ταις εαυτων διανοιαις εισoικισαμένοι, και δια των εις ευσεβειαν σπουδασμάτων προς αυτον ευ μαλα διαμορφούμενοι. Οτε τοινυν ημιν οι της ακεραίου φυσεως χαρακτηρες ελλαμπουσι, γεγραμμεθα δε και εν τεκνοις Θεου, και αδελφοτητα πεπλουτηκαμεν, την προς γε φημι τον των ολων παμβασιλεία Χριστον. (De Fest. Paschal. Ποιmil. 26. vol. 1. part. ii. p. 304.)

· 20. Theodoret's testimony to your interpretation is no less explicit than that of Cyril.

[ocr errors]
[ocr errors]

Και μέντοι τω μέσω της επιστολης Ιουδαίων μνημονευσας, επηγαγεν, ων οι πατερες, εξ ών ο Χρίστος το κατα σαρο

ων. επι παντων Θεος ευλογησος εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν, (Rom. ix. 5.) Και τον αυτον κατα σαρκα

μέν

μεν εξ Ιουδαιων εφη καταγειν το γενος, αιωνιον δε είναι θεον, και παντων ομου των γεννητων δεσποτην, παρα των ευγνωμονων, ύμνουμενον. Την αυτην δε ημιν διδασκαλιαν προσήνεγκεν και δι' ών το θαυμασία γεγραφε Τιτα. Προσδεχομενοι γαρ, φησι, (Tit. ii. 13.) την μακαριαν ελπιδα και επιφανειαν της δοξης του μεγαλου Θεου και σωτηρος ημων Ιησου Χριστου: και τον αυτον και σωτηρα, και μεγαν Θεον, και Ιησουν Χριστον προσηγορευσε. Και αλλαχου εν τη βασιλεία του Χριστού και Θεου. Και μέντοι και τους ποιμέσιν και των αγγελων εφη χορος (Luke ii. 11.) ιδου τικτεται υμιν σημερον, &c. (Epist. 146. vol. iii. p. 1034.)

Οτι

21. Again, to the same meaning, but with a slight variation in the reading; which, however, one may

affirm., did not originate in any such cause as that of a purpose of accommodating the passage to his service:

τι γαρ πολλαχου Θεού τον υιον ονομαζει, (he is speaking of St. Paul) ραδιον εκ των αυτου γραμματων καταμαθειν τον βουλομενον. Προσδεχομενοι γαρ φησι, την επιφανειαν της δοξης του μεγαλου Θεού και σωτηρος ημών Ιησου Χριστου και, εξ ών ο Χριστος, το κατα σαρκα, ο ων επι παντων Θεος και, εν τη βασιλεία Χριστου του Θεου και μύρια τοιαυτα ετερα. (vol. iii. p. 158. Comment. in Epist. 1 ad Cor. c, viii. v. 6.) Here XOLOTOU TOU Oɛou is carelessly and unsuspectingly put down as the equivalent expression to του Χριστού και Θεου.

22. The following is what Theodoret writes on this verse, in his Commentary on St. Paul's Epistles.

It determines not any thing.

ότι

Τουτο γαρ εστε γινωσκοντες πας πορνος, και ακαθαρτος, η πλεονεκτης, ός εστιν ειδωλολατρης ουκ εχει κληρονομίαν εν τη βασιλεία του Χριστού και Θεου.

Τουτο και εν τη πος Κορινθιους επιστολη. (1 Cor. vi. 9 and 10.) Ειδωλολατρείαν

δε την πλεονεξιαν εκαλεσε, κατα την του Κυριου φωνην· ουδεις γαρ, εφη, δυναται δυσι κυριοις δουλευειν· και, ου δυνασθε Θεω δουλευειν και Μαμμώνα. Μηδεις ύμας εξαπατατω, &c. (vol. iii. p. 312.)

23. Neither is my fourth and last reference to Theodoret more determinate.

After quoting Ephes. iv. 17–22, he proceeds, Kizo μετ' ολιγα: τουτο γαρ εστε γινωσκοντες ότι πας πορνος, και ακαθαρτος, η πλεονεκτης ος εστιν ειδωλολατρης ουκ εχει κληρονομίαν εν τη βασιλεια του Χριστού και Θεου. Ταυτα και Φιλιππησιοις επεστειλε. Το λοιπον (c. iv. 8.) αδελφοι, οσα εστιν αληθη, όσα σεμνα, &c. (Vol. iv. p. 312, De Fornicatione.)

24. In the Quæstiones of Anastasius, under the title, Του αγιου Βασιλειου εκ των ασκητικων, we have the following passage: Ακουσωμεν δε του αποστολου λεγοντος· και πλανασθε, ουτε πορνοι, ουτε ειδωλολατραι, ουτε μοιχοι, ουτε μαλακοι, ουτε αρσενοκοιται, ου μέθυσοι, ουχ άρπαγες βασιΛειαν Θεου κληρονομησουτι. (1 Cor. vi. 9.) Και παλιν: Πας πορνος, η πλεονεκτης, ός εστιν ειδωλολατρης, η ακαθαρτος, Ουκ εχει κληρονομίαν εν τη βασιλεία του Χριστου του Θεού F

.

[ocr errors]

μων, Μηδεις μας απατατώ κενοις λόγοις; &c. From whatever author the above may be taken (for I have already mentioned, that if this part of the section be in Basil, it has eluded my search) I think there can be no doubt of his being a consistent evidence for your interprétation; and that we have only to regret ihe carelessness and want of exactness so frequent in quotations, and which, in the present instance, is not confined merely to the words about which we are chiefly interested.

25. Our verse is again cited in the 146th

page

of the same work, under the 12th question, the title of which is, Τι εστιν ο Μαμωνας της αδικίας. The passage is as, follows: Και, τουτο γαρ εστε γινωσκοντες ότι πας πορνος και ακαθαρτος και πλεονεκτης, ός εστιν ειδωλολατρης, ουκ εχει κληρονομίαν εν τη βασιλεία του Χριστού και Θεου. The context, as well as the title of the question, sufficiently teaches us not to look in this place for any thing of doctrinal interpretation.

nus

*

verses.

26. In the short Comment or Scholia of Jo. Damasce

on St. Paul, he writes thus upon the 5th and 6th

Μη νομιζητε, φησιν, απο του βιου τη πιστει μη συμπαροντος, την πιστιν ύμας μετοχους αποφαινειν της Χριστου βασιλειας, ήτις εστι του Θεου βασιλεια" μηδε τις απατατα κενω λογω, ως πιστείως αληθους ουσης εν τοις πα

* This Commentary is published for the first time, in the last edition of the works of Damascenus, and from a single manuscript. See the Admonitio prefixed. Of this manuscript the Editor says “Hoc solum monebo...... quin et codicem multis passim mendis scatere mutiluma que esse, ut sensus sæpe impervius sit et obscurus.”

ρανομίες

!

ραν ομως βιουσι, και σωζειν αυτους δυναμενης, εφ' οίς οργιξε τι κατα του κόσμου Θέος. (Vol. ii. p. 185.) This passage is obscure from its extreme brevity. It might almost seen, that the interpretation was meant to be contradi tory of your's. I fancy, however, that no more is intended, than what may correspond with the words of St. Cyril given above (No. 16). Τι δε δη μαθων Θεου βασιλείαν ωνομαζε την Χριστου,

27. The remarks on this passag., in the Commentaries which

go

under the names of Occumenius and Theophylact, being derived almost entirely from what I have transcribed above out of Chrysostom, are as silent as he is upon the meaning of the words in question. (Oecumenius p. 46. vol. ii. Τουτο γαρ μπλε) Ησαν ισως τινες παρ' αυτοις οι λεγοντες ότι φοβασαι θελων ο Θεος ταυτα απαγορευσε τα εκτελη" ν και εξεφαυλιζον τα τοιαυτα, ουχ εκανα οντα εις γε ενναν εμβαλέιν, οία και νυν γινεται. Τι γαρ, φασι, το άτοπον, ει ειπών, Μωρε, ενοχος γενήσεται γεεννης και και πως η πλεονεξια, ειδωλολατρεια; Τουτους ουν μινιτιείαι ο Αποστολος, δηλοι γαρ ή επαγωγη μηδεις υμας εξαπατατω, φκσι, κενoις λόγοις, κενoις δε τοις μη εχουσι, &c.

28. Theophylact, p. 550. ILσαν τινες ως εoικεν, οι λεγοντες παρ' Εφεσιοις, ότι φοβασαι θελων ο Θεος ταυτα απηχορευσε τα εντελη.

Τι γαρ ατοσον το ειπειν, Μωρέ, ένα ενοχος γεννίαι γεέννα και ειπων; πως δε ο πλεονεκτης ειδωλολατρης και Τουτους ουν αινιτιεται ο Αποστολος" δηλοι δε και η εταγωγη Μηδεις μας εξαπατατω κενoις, &c.

29, The

« AnteriorContinuar »