Imágenes de páginas

11. Let us now, therefore, turn back to what is much more properly the subject of our enquiry—the testimony of the Greek writers: where we shall have the consolation to see, that no other interpretation than your's was ever heard in all the Greek churches,

We deserted these writers, after having quoted a passage from a homily falsely ascribed to St. Athanasius. The next name on my list, is that of Basil the Great : But as my knowledge of his having quoted the words in

uestion, is derived from Anastasius Sinaita; and as I do not find in Basil this quotation, where I am directed to look for it, we will pass by this authority for the present, and take it up from Anastasius, when we come to him in his order.

Let us see, therefore, what Chrysostom shall say.

* Had I been able, I should undoubtedly have been disposed to have consulted, on these texts, the several ancient versions, oriental and othersthough it would have been, in some degree, an infringement on the simplicity of our argument. They might probably have afforded us some aid in illustrating and confirming. For instance, on the present exanple Mill tells us, that the Æthiopic and Arabic versions render the clause in the sense of the Christ and God" (Christi Dei). B the originals of those versions being far beyond my depth, I was not willing to appeal to their Latin translations: because, it is well known, that they are not always to be depended upon; and particularly because, for our present purpose, being usually very literal, they would still probably leave us in doubt (from the lack of the article) wliether the Greek idiom were, or were not expressed in the original.--After all, the versions could only be of a very second-rate importance.

Ο Παύλος

ο Παυλος δε, εξ ών ο Χριστος, το κατα σαρκα, φησιν, ο ων επι παντων Θεος ευλογητος εις τους αιωνας, αμήν. Και παλιν πας πορνος και πλεονεκτης ουκ εχει κληρονομίαν εν τη βασιλεια του Χριστού και Θεου. Και παλιν κατι την επιφανειαν του μεγαλου Θεού και συντηρος ημών Ιησου Χριστου. Ιωανννις δε ούτως αυτον καλει, λέγων· εν αρχη αν ο λογος, και ο λόγος αν προς τον Θεον, και Θεος ην ο hoyos. (De Incomprehensibili Dei Naturà, Ilomil. 5. vol. i. p. 483.) This is sufficiently express,

12. The passage is quoted again by Chrysostom, (Homil. in loc. vol. xi. p. 126) but without determining any thing for our purpose.

[ocr errors]

The words which comprise the little that he gives there of direct interpretation on the passage, are at the beginning of the Homily, and stand thus.

Ησαν, ώς εoικε, τινες και επι των προγονων των μετερων, οι τας χείρας εκλυοντες του λαου, και το παρα του Ιεζεκιήλ ειρημένον εις εργον αγοντες, μαλλον δε τα των ψευδοπροφητων ποιουντες: (Ezech xiii. 19.) οι δρακος κριθων εκ-, φαυλιζοντες τον Θεον ενωπιον του λαου αυτου, και δη και νυν οιμαι παρα τινων γενεσθαι. Οταν ουν εισωμεν, ότι ο

μωρον καλεσας τον αδελφον, εις γεενναν απερχεται, αλλοι φασι: ναι, ο μωρον καλεσας τον αδελφον εις γεενναν απερχεται και ουχι, φησι και οταν ειπωμεν, ότι ο πλεονεκτης ειδωλολατρης εστι, και τουτο παλιν εκφαυλιζουσι, λεγοντες υπερβολης ειναι το ρημα και πασας ούτω τας εντολας . εξευτελιζουσι, Τουτους ουν αινιτομενος ο μακαριος ΠαυE 2


[ocr errors]

λος, και τοτε εγραψεν Εφεσιοις, ούτω λεγων τουτο γαρ ιστε γινωσκοντες, ότι πας πορνος, η ακαθαρτος, η πλεονεκτης, ός εστιν ειδωλολατρης, ουκ εχει κληρονομίαν εν τη βασιλεια του Χριστου και Θεου· ειτα επαγει, μηδεις υμας εξαπατατω κενους λογους και κενοι εισιν ουτοι οι λογοι, οι προς καιρον χαριν έχοντες, and so on,

Neither is there any thing to be gathered from the remainder of the homily.

13. The two following passages of Asterius are equally indeterminate.


Ειπε και τους αποκληρονομους. Παυλος λεγει ότι πας πορνος, η ακαθαρτος, η πλεονεκτης ουκ εχει κληρονομίαν εν τη βασιλεια του Χριστού και Θεου. Και ποτε και κληρονοfabee; ELS TO TENOS. (Asterii Homil. ii. in Psalm 5. apud Cotelerii Eccles. Græcæ Monumenta, vol. ii. p. 18.)

14. Ως εμαθεν ο Δαβίδ, ότι ανδρα αιματων, και δολιον βδελυσσεται κυριος, (Psal vi. v. 7.) αυτος δε δολώ τον Ουριαν ανειλεν, και ότι πας πορνος και ακαθαρτος ουκ εχει κληρονομίαν εν τη βασιλεία του Χριστού και Θεου. ίνα μη αποκληρονομος δια το αγος γενηται, τον υπερ της ογδοης, και της των νεκρων αναστασεως ψαλλων παρεκαλει. (Ibid. p. 50. Homil. in psal. 6.)

15. We shall meet with better success in Cyrillus Alexandrinus. In his Thesaurus (under the title Εκλογαι ρητων μετα συλλογισμων εκ της καινης διαθηκης, ότι


Θεος κατα φυσιν ο υιος, ει δε τουτο, ου ποιημα, ουδε κτισμα-–-see p. 267) after quoting the verse he immediately Continues: Ιδου παλιν Xριστον ονομασας ευθυς αυτον εισφερει και Θεον, ώς του Θεού και Πατρος εν αυτω βασιλευοντος, αυτου τε αυ παλιν εν τω Πατρι. Κατα το παρ' αυτου λεγομενον, ως προς τον Πατερα, ότι παντα τα εμά σα εστι, και τα σα εμα. Εν δε των παντων και βασιλεια, κοινη μεν υιω προς πατερα, κοινη δε πατρι προς υιον, συμβασιλευοντος δηλαδη του αγιου πνευματος. Πως ουν ποιημα, ο βασιλεύων εν Πατρι, και μετα Πατρος Θεος Λογος; (Thesaur. vol. v. p. 283.)

16. Again, in the sixth of the Dialogues de Trinitate (vol. v. p. 611) Α. Τι δε δη και μαθων και των θειων ημιν μυστηριων ιερουργος, Θεου βασιλείαν ωνομαζε την Χριστου; γραφει γαρ ο δε Τουτο γαρ ιστε γινωσκοντες, ότι πας πορνος, η ακαθαρτος, η πλεονεκτης, ός εστιν ειδωλολατρης, ουκ εχει κληρονομίαν εν τη βασιλεία του Χριστού και Θεου. Ενδοιασαιμι γαρ αν ουδαμώς, ώς ότω περ αν ενυπαρχοι φυσικον αξιωμα, το χρηναι κρατειν, έψεται που και παντως αυτω, και το δεις ειναι Θεον. Η ουχ ώδε ταυτ' εχειν νουσομεθα αν, ώ Ερμεία και Β. Πανυ μεν ουν. ειη γαρ αν ειπες όλως Θεος παντως που και βασιλευς. Α. Ειπερ ουν αρα καταληξει ποτε της του βασιλευειν ευκλειας, απολισθήσειεν αν και του ειναι Θεος. και ζωη μεν η φως, ουκ ετι. σιωπω δε το ατοπον. Τις ουν αν ειη λοιπον και του υπου φυσις, θεοτητος τε και βασιλειας, και του είναι φως απεμφιεσμενη, και ζωοποιειν ουκ εχουσα το ζωης τησιωμενον ;Cyril is in this passage employed in refuting the objection which is made to the original dignity of Christ's person, from the circumstance of St. Paul's speaking of his delivering up “ the kingdom to God, even the Father,” (1 Cor. xv. 24.) To remove this objection, and to shew that Christ's kingdom shall have no end, he argues that St. Paul, in this passage to the Ephesians applies the name of God to Christ, on account of that dominion. If then he shall cease to be king, he will be no longer God: neither can he be any more the everlasting light and life. The whole reasoning, therefore, is built upon



supposition, that Christ is here called God.

) 17. Again: Οικεται γαρ ημεις, ο δε κατα φυσιν κυριος και Θεος, καν ει γεγονε μεθ' υμών, και εν τοις καθ' ήμας, οικονομικως. Ταυτη τοι και ο μακαριος ΙΙαυλος, Χριστού αυτον ωνομαζε και Θεον, ούτω λεγων: Τουτο γαρ εστε γι. νωσκοντες ότι πας πορνος, η ακαθαρτος, η πλεονεκτης, ος εστιν ειδωλολατρης, ουκ εχει κληρονομίαν, εν τη βασιλεία του Χριστου και Θεου,

Ουκουν οι μεν, αλλοι παντες, ως εφην, ειεν αν και μαλα εικότως, δια το κεχρισθαι Χριστοι, μονος δε Χριστος και Θεος αληθινος, ο Εμμανουηλ. (Vol. v. part ii. p. 7. of the Epistles.). This is the


which we have already seen cited in Alcuin (No. 10 above.)

18. From the two following examples, which will finish what I have to say at present upon Cyril, I will not pretend to claim more, than that it should be granted that they contain nothing contrary to your interpretation,

The first is in the Thesaurus, under the title '076 Bxσιλευς εστινό του Θεου υιος. But as this is merely a tran

« AnteriorContinuar »