Imágenes de páginas
PDF
EPUB

writers, as Jerome, Pseudo-Ambrose, Sedulius, Remigius, Primasius, &c. &c. *

It was not, therefore, to be expected, that my collections on your two remaining examples could be very extensive,

However, my part is not so much to bewail any deficiency, as honestly to produce what I have gathered, be it much, or little.

1. Here then, Sir, is the whole of my Greek on St, Peter, even que reference.

[ocr errors]

It is from the Scholia under the name of Oecumenius, the only (Greek). Commentary on this part of the Epistle which has yet been published; for the Latin transla

* How small the number was of Greek and Latin writers who, through all antient times, commented on these Epistles, the reader may see, by consulting Scipio Maffei on Cassiodorus's Complexiones, p. 245 --249. : Besides what Maffei mentions, it would have been well if we could have had an opportunity of examining the Scholia of Victor Antiochenus which are probably still extant. (See Cave's Hist, Literaria, vol. i p. 373.) Also the Commentary of Euthymius Zigabenus (Cave vol. ii. p. 199.) and a Catena mentioned by Matthæi (Gr. Test, vol. ix. p. 23, preface) of which he promises an edition. The MSS. in the library of New College, Oxford, (Nos. 13 and 14. Mill's Prolegom. sect 1389 and 1394) as I learn by the kindness of a friend, supply nothing for our purpose.

Another (Latin) exposition, not mentioned by Maffei, is that of Fab. Mar, Victorinus (Cave yol. 1. p. 229.)

[ocr errors][ocr errors]

tion

tion of Didymus Alexandrinus does not contain a word on any part of the first chapter.

Σιμων] γραφεται και Συμεων

αυτικα δε εκ πρσα οιμιων ανιστησι τα φρονηματα των πιστευσάντων, και τας ψυχας, εις την ισης αυτους διεγειρων περι το κήρυγμα σπουδην τοις Αποστολοις. οι γαρ ισοτιμον χαρισμα λαχανί τες, ουκ αν δικαιοι υστερειν τινος τουτων, ών ισοι πεφηνασις Χαρις υμιν και ειρηνη] Το εξης ουτως. χαρις υμιν και ειρηνη, ως παντα τα προς. ξωην και ευσεβειαν, εν τη επιγνωσει του Θεου, και Ιησου του κυριου, δια της θειας αυτου δυναμεως της χαριτος ταυτης υμιν δωρησαμμενης, αυτου την επιγωσιν, την δοξαν, την αρετήν. δι' ών τα μέγιστα επαγγελ. ματα εδωρηθη: να αποφυγοντες την κοσμικην φθοράν, την δι' επιθυμιας εγγινομένην, γενησθε κοινώνου της θειας φυσεως. Εν επιγνωσει του θεου). Το εξης. υμιν τοις εν επιγνωσει του θεου, και Ιησου του κυριου ημων ισοτιμον ημιν πιστιν λαχoυσι, δια της δικαιοσύνης του θεου ημων, χαρις και ειρηνη πληθυνθεια. Η το εξης ούτως. εν επιγνωσει του θεου και Ιησου του κυριου ημων ήτις επιγνωσις δια της θειας αυτου δυναμεως, παντα τα προς ζωης και ευσεβειαν εδωρήσατο, αυτην την επιχωσιν του καλέσαντος μας δια δοξης και αρείος, δι' ής δοξης και αρελης τα τιμια και μεγιστα επαγγελματα εδoθη. ίνα γενησθε θειας κοινωνοι φύσεως, εν τω αποφυγειν της κοσμικης επιθυμίας την φθοραν (V. ii. p. 623.)

[ocr errors][ocr errors][ocr errors]

In the above extract is comprised the whole of that part of the comment from which the interpretation of the words του θεου ήμων και σωτηρος Ιησου Χριστου can be looked for. I wish that it had afforded us something more determinate.

Ρ 2

Neither

[ocr errors][ocr errors]

2. Neither shall we fare any better among the Latin writers. The only person, exclusive of the Commentators, by whom I find this verse quoted, is an unknown writer, among the works of St. Prosper, and that in a passage which gives no explanation of the words about which we are concerned. And, as to the Commentators, I am almost tired of boasting of the suffrages of Bede, or Thomas Aquinas *.

[ocr errors][merged small][merged small]

Let us therefore go on to (Jude v. 4.) your last example.

The places which I have found that follow the common reading (τον μονον δεσποτην ΘΕΟΝ και κυριον), are only three.

1. The first is the Commentary of Oecumenius. Wetstein indeed, and Griesbach tell us, that he omits the Beov. But I have consulted the editions (Verona) of 1532, the Latin by Hentenius, (Paris 1545) the Latin by Felicianus (Basil 1552), and the Greek of 1610 (Frankfort) and 1631 (Paris); and in none of them do I find that to be the case: though it must be allowed, indeed, we cannot prove from the context, that Deov was in his manuscript. The following is that part of the comment about which we are interested.

See Appendix No.5.

TO

Το δε, μετατιθεντες εις ασελεγειαν, αντι του παραχαραττοντες απο της σωφροσυνης εις ασελγειαν, αφ' ου και αρνεισθαι συμβαινει αυτους τον κυριον ημών Ιησουν Χριστον. Και πως γαρ ουκ αρνουνται, οι δια της του βιου ακαθαρσιας τον πασης σωφροσυνης διδασκαλον οιονει τινι διακτορω φωνη αποτομον ποιούμενοι; Τις γαρ κοινωνια φωτι προς σκοτος ; Παρακαλων επαγωνιζεσθαι] επαγωνιζεσθαι παρακαλει. τους απαξ τον Χριστον καταδεξαμενους σωτηρα, και τουτων, πεπιστευκοτας, τουτ' εστι, μη εκλελυμένως διατεθηναι, αλλα συντειναντας εαυτους ετι μαλλον εχεσθαι της περι τουτο σπουδης. Δεξαμενοι γαρ τον ενανθρωπήσαντα Λογον, α λεγομεν έτερον μεν ειναι τον προ αιωνων εκ Πατρος, έτερον δε τον επ' εσχατων εκ της μητρος και κατ' ιδίαν υποστασιν, πως ουκ αν αρνηθειημεν τον ένα κυριον και δεσποτην και εις γαρ κυριος Ιησους καθ' ένωσιν οικονοLίκην. γαρ προ αιωνων θεου Λογος και Θεος, εις την της θεοτητος δοξαν αναφοιτωσαν εχων την σαρκα, αν απο της αγίας παρθενου εξ αρχης συλληψεως ανελαβεν, εις και και αυτος εστιν άπαντων δεσποτης. Χαριν μετατιθεντες]. αντι του μεταποιουντες, παραποιουντες. Υπομνησαι δε ύμας βουλομαι κ. τ. εξ. (Vol. ii. p. 623.)

[ocr errors]

ο

2. Professor Matthæi, in his edition of the Greek Tes, tament, has printed certain Scholia from a manuscript of which he gives the following account.

“ D. Codex membranaceus sec. xi. Continet Acta Apostolorum, epistolas catholicas et D. Pauli cum scholiis. Scholia ad cpistolas catholicas, quæ vetustissima sunt, infra edidi, &c.” (Preface to the Catholic Epistles, p. 25,)

The

The following is transcribed from these Scholia.

Και τον μονον] και τον μονον δεσποτην θεον και κυριον ήμων Ιησούν Χρίστον αρνούμενοι, φησιν. ο γαρ βιος αυτοις ακαθαρτος ων, οιονει μεγαλη φωνη αρνείται τον Ιησουν. Ει γαρ και παρεδέξαντο τινες τον της ενανθρωπήσεως λογον, αλλ' επει τινες λεγουσι έτερον μεν ειναι υιον, τον εκ θεου πατρος λογον, έτερον δε ιδικως, τον εκ γυναίκος, ηρνησαντο τον ένα δεσπότην, εις γαρ κυριος Ιησους, καθ' ένωσιν οικονο. μικην, την προς γε, φημι, τον εκ θεου λογον, εις την της θεοτητος δοξαν αναφοιτωσης αυτου της σαρκος. εις συν αρα Χριστος και υιος. εστι γαρ ούτος μονος των όλων δεσποτης. ----ούτοι τοινυν έτερον μεν ειναι λεγοντες, τον της παλαιας διαθηκης θεον, έτερον δε της νεας, ως δυο αρχας αντιτεταγμένας ελληλαις, πονηραν τε και αγαθην, εφισταντες παση τη κτισει, και αμφοτέρας αγεννητους, τον μονον θεον και κυριον αρνουνται. “Οθεν δειξαι βουλομενος, ότι εις εστιν ο παλαιας και νεας διαθηκης θεος και κυριος Ιησούς Χριστος, επηγαγεν, υπομνησαι δε υμας βουλομαι, κ. τ. λ, (p. 235.)

3. The third is only a Latin testimony.

Fulgentius, we are told, was a great Grecian; and therefore Ile might justly have claimed our respect. But it is maintained, that the Treatise from which our extract is taken, has no right to the name of Fulgentius *. And unfortunately the main reason given, is the profound ig

* See Dupin, Cave, &c.

norance

« AnteriorContinuar »